Blog: P(r)epTalk

prep-2

Ze zeggen altijd dat lachen gezond is… nou geloof me dit weekend kwam ik niet meer bij!! Ondanks dat het wel een super stomme opmerking was over mijzelf, heb ik denk ik in geen jaren zo erg om iets gelachen.

Ik heb dus met iemand van iets ouder een best goed gesprek gehad, alleen heeft zij tegen mijn tante gezegd dat ze echt kan merken dat ik nog zo’n ”Klein meisje” ben en dat ze dat wel grappig vind.

Toen ik het hoorde, barste ik in lachen uit. Het is toch geniaal om dat te horen, vooral als het niet eens echt waar is, van iemand die niet eens zo heel veel ouder is dan jij zelf. Nu is het dus zo dat toen ik het gehoord had, ik echt dacht “Ik een klein meisje?!”.

Ik ben er namelijk heilig van overtuigd, dat ik helemaal GEEN klein meisje ben!!

Lees verder »

Moby Dick: Writer’s Block

writers block

Het was een lange ongeïnspireerde en mentaal destructieve dag geweest, ik had vele repetitieve uren in de identiteitsloze bakstenen kooi die men als lokaal benoemd had doorgebracht en al mijn woestijndroge, cynische, vileine humor en opmerkingen die normaal als verlossing dienden uit deze sleur leken terecht te zijn gekomen in het zwaartekrachtveld van een monolithisch groot zwart gat wat hen genadeloos naar binnen had gehaald en op moleculaire schaal uit elkaar had getrokken waardoor er niets meer van over was dan enkele gefragmenteerde atoomdeeltjes rondzwevend in een oneindige leegte (Sorry, ik heb weer eens te veel National Geographic gekeken).

Lees verder »

Column: Eén aangespoelde walvis maakt nog geen zomer

BLOF

Het waren de woorden van een anonieme vage Katwijkse cult verschijning geweest die mij hadden doen afdalen in de troosteloze dieptes van de Nederlandse “prankers” community, ik waande mij als ware Orpheus die afdwaalde in de Griekse onderwereld. Hoe verder ik afdwaalde en rondstruinde door dit troosteloze landschap, des te groter mijn gevoel van wanhoop en teleurstelling werd. Ieder van de video’s die ik hier aantrof bestond uit dezelfde teleurstellende en afschrikwekkende combinatie van een uit de hand gelopen Gods complex, onverwerkte opvoedingsproblemen en zo veel blind getrap en geschreeuw, dat geen van deze “sympathieke” prankers op gepensioneerde leeftijd nog enig geluid uit diens stemband zou kunnen voortkrijgen en geen stap meer zou kunnen zetten zonder onmiddelijk ter aarde te storten.

Rond ieder van deze figuren hing een doordringende walm van tragiek en troosteloosheid en een vooruitzicht naar een toekomstloos bestaan waar ieder van hen waarschijnlijk ten prooi aan zou gaan vallen, het meest ridicule van dit schouwspel was nog wel dat zij hier zelf geen enkele visie op hadden en zonder twijfel nog nooit ook maar een gedachte aan besteed hadden. Nee hun denkcapaciteiten werden liever gebruikt ter productie van deze zogeheten “prank” video’s, al staat natuurlijk al ter discussie of hier wel enige vorm van denkvermogen bij betrokken is, maar we blijven optimistisch (niet echt). Deze video’s waren in de meeste gevallen niets meer dan amateuristisch, kinderlijk acteerspel, al zouden ze het in het Nederlandse acteer landschap er niet slecht vanaf brengen, waarbij de zogenoemde pranker op een “toevallige” voorbijganger afstormt om deze vervolgens uit te kafferen voor de camera en het op een rennen te zetten terwijl hij ondertussen een paar onverstaanbare kreten in de camera schreeuwt.

Lees verder »

Column: Dario Argento

Susp

Een 15 jarige scholier laat elke maand zijn (of haar) licht schijnen op de uitzichtloosheid van het leven en het nutteloze bestaan van haar (of zijn) klasgenoten. Anoniem. Want het leven op school is zo al zwaar genoeg.

De surrealistische waas waarin ik mij bevond werd zonder twijfel gevoed door mijn recente obsessie met obscure Italiaanse cult horror Giallo films. Mijn gedachten waren doordrenkt met het psychedelisch artistieke gebruik van fenomenale kleur, licht, geluid en suspense. Het ijzingwekkende gegil, het onnodig, en rauw in beeld gebrachte geweld en de obscure vervreemdende losgeslagen soms tegen onnavolgbaarheid aan schurende plotlijntjes die mij hierin zo fascineren.

Lees verder »

Column: Domheid. Door: Bart de Vreugd

Door het laag houden van het maaiveld hebben er menselijke vleeshompen met onvoldoende kennis van zaken opeens de kans om hun mening te ventileren. Mensen verwarren het geven van een mening vaak met het afschuiven van verantwoordelijkheid of in een aanval gaan omdat het eigen leventje wordt ingekleurd door een kleurenpalet wat doet denken aan het bekende boek van E.L James. Nietszeggende leventjes doen pogingen hun leegheid te compenseren door het zoeken naar aandacht. Ik ben boos op domheid.

Zo was ik laatst in de Albert Heijn. Hier zag ik een vrouw. Althans, een sponzig mormel met iets in de vage verte weg hebbende vrouwverschijnselen. Terwijl ze haar buikwand op haar rollende karretje liet rusten, bewoog ze zich door de supermarkt. Ik liep er achteraan. Dat moest wel, door haar immense omvang was ze als het bezemwagentje wat de paden schoonveegt, geen centimeter werd onbenut gelaten. Later stond dit bouwwerk te praten met een iets meer proper uitziend gestel. Ik kwam ongevraagd in een gesprek terecht, Barbamama durfde haar mening te geven. Hoe durf je een mening te hebben als iedereen letterlijk in je schaduw staat, wanneer je niet eens de discipline kan opbrengen om niet louter kroketten in je bek te proppen?

Lees verder »

Column: Scanners

sscanners

Een 15 jarige scholier laat elke maand zijn (of haar) licht schijnen op de uitzichtloosheid van het leven en het nutteloze bestaan van haar (of zijn) klasgenoten. Anoniem. Want het leven op school is zo al zwaar genoeg.

Voor mij vond zich een haast Cronenbergachtige voorstelling plaats. De staat van de docent deed me denken aan de iconische Scene uit de film Scanners. Diens kloppende ader vervormde zich tot groteske afmetingen en nam in een slopend ritme zijn gezicht over.

De ongeïnspireerde bakstenen kooi die een lokaal heette, maakte plaats voor een buis bestaande uit een kloppende wand waardoor roodachtig gedempt licht binnenviel, als tegenlichaam van de voor de rest uitstrekkende duisternis. Om mij heen klonk ritmisch geklop vergelijkbaar met een hartslag en zweefden vreemde surrealistische organismen op het eerder genoemde ritme in vloeiende groepen door de buis heen. In een onverklaarbaar zeldzaam moment van uiterste zelfreflectie, drong het besef door in welk haast surrealistisch landschap ik me bevond. Ik was een witte bloedcel in een hoofdader van mijn docent, stuurloos werd ik op het ritme van diens hartslag samen met waarschijnlijk al diens witte bloedcellen door een hoofdader heen gepompt. De enorme hoeveelheid witte bloedcellen was waarschijnlijk in een complete chaos naar het hoofd gestuurd, toen duidelijk was geworden dat dit op onverklaarbare wijze op het punt stond uit elkaar te knallen. Ik kwam samen met de andere op elkaar gedrukte witte bloedcellen in een golf de hersenpan van mijn docent binnen. De radeloze witte bloedcellen om mij heen die werkelijk geen flauw idee hadden hoe zij deze situatie moesten oplossen, begonnen op compleet ongecontroleerde wijze individueel door de hersenpan te bewegen.

Lees verder »

Column: Gerard Joling. Door: Bart de Vreugd

Het in de brand steken van iemands woning omwille zijn of haar ideeën of denkbeelden is tegen mijn principes in. Gerard Joling heeft er vandaag voor gezorgd dat ik wijk van mijn principes. De zanger heeft bewezen meer te kunnen met een nader te noemen kringspier, dan met zijn volledige herseninhoud.

Gerard heeft goud in handen, maakt en verkoopt herrie waar mensen die enige vorm van smaak met zich mee dragen van moeten kotsen en/of huilen. Dat kotsen en huilen kan inderdaad samen gaan, neem een duetje met Gordon. De kans dat je gekots en gehuil combineert is groter dan ooit.

Maar Gerard is dus nét iets slimmer dan zijn doelgroep. Hij roept heel hard wat de onderlaag wil horen en is vriendjes met de onderlaag. Briljant. En, mocht je nou denken: ”Ik ben wel fan van Gerard Joling, maar ik hoor niet bij de onderlaag!” Onjuist. Je zit er nog onder. Alles wat Gerard zegt, vertelt of uitbraakt ruikt naar riool, dood en verderf.

Lees verder »

Column: Ontploffende walvissen

walvis

Een 15 jarige scholier laat elke maand zijn (of haar) licht schijnen op de uitzichtloosheid van het leven en het nutteloze bestaan van haar (of zijn) klasgenoten. Anoniem. Want het leven op school is zo al zwaar genoeg.

“De wereld is f*cked”…….

Een ongemakkelijke stilte doet zijn intrede. De docent, die de woorden gemist lijkt te hebben, kijkt beduusd op. Voor een halve minuut lijken de abrupte woorden door te dringen waarna men besluit om de dagelijkse sleur door te zetten en de zinloosheid zegeviert.

Lees verder »

Bart de Vreugd – Column: Gezond verstand

Januari is bijna ten einde. Dit betekend dat de goede voornemens alweer aan de kant van de weg staan geparkeerd, hopend op een lift van een volgende welwillende voorbijganger. Je streefgewicht is een utopie, nicotine kent nog steeds zijn dagelijkse toevoer en ook het minder drinken is uitgesteld tot 2016. Niet zelden wordt mijn hartje verwarmd door de foto’s van doorzettende en welwillende bikkels die zichzelf ongelukkig maken voor een schoonheidsideaal.

Lees verder »

Bart de Vreugd – Column: Je Suis Doodsbang

Je suis jullie een beetje zat aan het worden. Het eeuwige gewedijver om het gelijk is momenteel de opengeslagen paraplu in de anus van de maatschappij. De vrijheid van meningsuiting wordt misbruikt om het eigen onderbuik gevoel een bestemming te geven. 2015 Wordt dan ook niet het jaar van de vrijheid van meningsuiting, maar het jaar waarin je nog harder moet schreeuwen om gehoord te worden.

Lees verder »

Column: Bart de Vreugd: Doe maar gewoon…

Mijn huidskleur is als roomblank te beschouwen, op het ‘moeder- op dochter – op dochter – op dochter’ Delfts blauwe bordje bevinden zich dagelijks aardappelen, vlees en groente maar ik kan niet schaatsen. Dit maakt mij een incomplete Hollander en dat doet me pijn. Terwijl zij succesvol zijn ontwikkel ik[...]

Lees verder »

Column Bart de Vreugd: RT&WIN GTA V

Vanavond komt GTA V uit. GTA is een afkorting van Grand Theft Auto en is voor oudere lezers het best te vergelijken met ganzenbord. Het fijne van dit spel is dat je dingen kunt vernietigen waar je normaal luttele jaren TBS voor zou moeten krijgen. Je kunt het zien als[...]

Lees verder »

Column Bart de Vreugd: Als een jong geil hertje

Het was een mooie zomer. Veel zon, veel strand, koud bier, veel barbecues zonder vegetarisch vlees maar bovenal een prachtig vooruitzicht. Ik keek namelijk uit naar het sportieve hoogtepunt van 2013. Er werd een NK voor het eerst in de geschiedenis georganiseerd. Een NK wat sporten als voetbal, hockey en tennis[...]

Lees verder »

Bart de Vreugd: Column: Katwijks zomertje

Ietwat verward door de plotselinge zonnestralen die ons vanuit de hemel wisten te bereiken werd vandaag besloten dat het goed toeven zou zijn op het strand. Al snel liep ik met een dienstdoende kornuit hijgend en puffend door de Katwijkse Sahara om elkaar daar vervolgens te voorzien van filosofisch gedachtegoed.[...]

Lees verder »

Column: Bart de Vreugd: Hotpants

Terwijl buiten de mussen één voor één als volwaardige schoonspringers  mijn dak verlaten lig ik met mijn naar zonnebrand ruikende lichaam te genieten van hetgeen we tegenwoordig zomer noemen. Sinds afgelopen vrijdag is de lente geëmigreerd, en is de zomer weer in de harten gesloten. Onze zomer was, zolang het[...]

Lees verder »
Copyright ­2001-2017 © Stichting Kattuk.nl ★ Over Kattuk.nlDisclaimerContactRSS
Web design en beheer: Dirk Ontwerpt